Twórcą lampy naftowej jest polski aptekarz Ignacy Łukasiewicz (1822 - 1882), pionier światowych badań nad destylacją ropy naftowej.

Łukasiewicz prowadził we Lwowie ze swoim wspólnikiem Janem Zehem badania nad destylacją ropy naftowej w celu otrzymania tańszego paliwa niż stosowane mieszanki różnych olejów. Badania przyniosły efekt pod koniec 1852 r. Rok później lwowski aptekarz z pomocą konstruktora Adama Bratkowskiego oraz aptekarzy Miklosha i Zeha po wielu nieudanych próbach ze stosowaniem nafty w lampach olejowych skonstruował pierwszy prototyp lampy naftowej. Lampa wykonana została z blachy i miała kształt cylindrycznego walca, będącego zbiornikiem na naftę, którego górną część wyposażono w przeźroczyste okienka z miki. Dla zapewnienia dostępu powietrza do płomienia, rura posiadała otwory poniżej i powyżej płomienia. Palnik lampy stanowił knot, którego dolna część zanurzona była w zbiorniczku z naftą. 31 lipca 1853 r. lampami naftowymi oświetlono salę operacyjną szpitala we Lwowie, co pozwoliło na przeprowadzenie nocnej operacji.

Łukasiewicz prawie całe życie związany był z Podkarpaciem, gdzie stwierdzono występowanie pokładów ropy naftowej, zwanej wówczas olejem skalnym. W Bóbrce pod Krosnem uruchomił pierwszą na świecie kopalnię ropy naftowej, w której obecnie mieści się Muzeum Przemysłu Naftowego, z pierwszym szybem naftowym Franek. W niedalekich Ulaszowicach powstała w 1856 r. pierwsza rafineria ropy, a kiedy spłonęła, wybudowano nowoczesną rafinerię w Chorkówce.

Dzięki popytowi na naftę i zyskom zawiązanej spółki Ignacy Łukasiewicz stał się zamożnym obywatelem. Zainicjował powstanie na Podkarpaciu kilku kopalni ropy naftowej, a nawet zakładu leczniczego w Bóbrce i kościoła w Zręcinie koło Krosna.