Jan III Sobieski był doskonałym królem na czasy, w których panować mu przyszło. Jego ojciec postanowił wykształcić obu synów dlatego też posłał ich najpierw na Akademię Krakowską na wydział Filozoficzny następnie zaś za granicę, bo tam uzupełnili studia. Następnie przyszły król miał okazję uczyć się wojennego rzemiosła na wszystkich frontach, na których walczyli wówczas Polacy. Brał udział w bitwie pod Beresteczkiem w roku 1651 (powstanie ukraińskie pod wodzą hetmana Bohdana Chmielnickiego), w wojnie polsko-szwedzkiej (w październiku przeszedł na stronę króla Karola Gustawa) i bitwie pod Warszawą w 1565 z powrotem po stronie polskiej dowodząc przeciwko Szwedom oddziałami tatarskimi. Następnie walczył przeciwko Siedmiogrodzianom, Rosjanom, Kozakom i Tatarom oraz rokoszanom, którzy w roku 1666 wystąpili pod wodzą księcia Lubomirskiego przeciwko królowi Janowi Kazimierzowi. Szczególnym sukcesem było zwycięstwo w roku 1673 nad armią turecką pod Chocimiem. Dzięki temu właśnie sukcesowi rok później obrany został królem Polski.

Zdobyte na polach bitewnych doświadczenie zaowocowało czynem, który przeszedł nie tylko do historii Polski. Potęga turecka bowiem zaczęła sięgać coraz bardziej w głąb Europy, zagrażając również Wiedniowi. Zdając sobie sprawę z tego, iż jeżeli Wiedeń padnie, Polska znajdzie się w bardzo trudnym położeniu, Jan III Sobieski pospieszył z wojskami na pomoc oblężonemu miastu. 12 września 1683 roku polska husaria, konni ciężkozbrojni rycerze z charakterystycznymi skrzydłami na plecach, pod jego wodzą zwyciężyła powstrzymując definitywnie Turków w jednej z najważniejszych i największych bitew ówczesnej Europy. Dziś, ruszenie z odsieczą Wiedniowi, nazywane jest Odsieczą Wiedeńską. Do dziś zachowały się listy Jana III do jego żony królowej Marii Kazimiery d'Arquien, zwanej przez swojego męża Marysieńką, opisujące koleje tej jakże ważnej w dziejach Europy bitwy.

Czy wiesz, że... Po zwycięstwie pod Wiedniem Jan III Sobieski do witającego go cesarza austriackiego Leopolda I miał wyrzec, parafrazując Gajusza Juliusza Cezara, następujące słowa: Veni, vidi, Deus vicit. I rzeczywiście zwycięstwo Polaków wspomaganych przez wojska cesarza złamało na zawsze potęgę turecką. Turcy nigdy nie podnieśli się po poniesionej klęsce. W XVIII wieku przemyśliwano nawet nad rozbiorem tego kraju, jednak nigdy do tego nie doszło. Rozbiory natomiast dotknęły wówczas Polskę. Co charakterystyczne Turcja, która przez przeszło dwieście pięćdziesiąt lat walczyła z naszymi przodkami, jako jedyny kraj w Europie nigdy rozbiorów tych nie uznała.

Królowa Marysieńka była zresztą adresatką listów, uważanych do dziś za perły siedemnastowiecznej epistolografii, ze wszystkich wojaży polskiego władcy. Owa wielka miłość Jana III miała również konsekwencje polityczne, związała go bowiem z dworem francuskim. Dzięki niej zrozumiał potrzebę reform wewnętrznych kraju i zmianę jego polityki zewnętrznej. Dążył więc do ustalenia pozycji Polski nad Bałtykiem poprzez zajęcie Prus Wschodnich oraz odzyskania z rąk Habsburgów polskiego Śląska, a w polityce wewnętrznej do wzmocnienia władzy króla, zbyt zależnego od magnaterii, wprowadzenia dziedziczności tronu i zniesienia liberum veto. Reformy te jednak nie weszły w życie z powodu sprzeciwu przyzwyczajonej do olbrzymich swobód szlachty.

Jan III Sobieski był więc nie tylko wspaniałym wodzem ale i doskonałym politykiem. Zmarł 18 czerwca 1696 roku pozostawiając po sobie pamięć o wielkiej chwale rycerstwa polskiego.