Twórcą Esperanto, pierwszego języka międzynarodowego, jest polski lekarz z Białegostoku, dr Ludwik Zamenhof (1859 - 1917).

Obserwując napięcia pomiędzy zamieszkującymi rodzinny Białystok społecznościami narodowości polskiej, żydowskiej, rosyjskiej i niemieckiej, postanowił opracować ideę języka i jego zapisu, który ułatwiłby ludziom porozumiewanie się i wzajemną akceptację. 26 lipca 1887 r. opublikował w Warszawie pierwszy podręcznik esperanto Lingvo Internacia pod pseudonimem Dr Esperanto. Ta niewielkiego formatu, napisana po rosyjsku książeczka była efektem 15 lat pracy nad podstawami międzynarodowego języka. Uznając, że ten język powinien stać się wspólną własnością wszystkich narodów, Ludwik Zamenhof zrzekł się praw autorskich do swojego dzieła.

Esperanto szybko zyskiwało zwolenników, szczególnie we Francji i w Niemczech. Powstawały związki i kluby esperantystów. Tłumaczono na esperanto dzieła znanych pisarzy i poetów. W 1889 r. zaczęto wydawać La Esperantistto - pierwsze czasopismo w uniwersalnym języku. Pięć lat później Ludwik Zamenhof opublikował pierwszy słownik pt. Universala Vortaro, a następnie Fundamento de Esperanto - podstawy języka z częścią gramatyczną i słownikiem. W 1905 r. na pierwszy Światowy Kongres Esperantystów przyjechało prawie 700 entuzjastów tego języka, a Ludwik Zamenhof został odznaczony Legią Honorową. Na wniosek Szwajcara Hectora Hodlera w 1908 r. powstał Światowy Związek Esperanto - Universala Esperanto-Asocio.

Utworzony przez Ludwika Zamenhofa międzynarodowy język ma do dziś zwolenników w wielu krajach. Przetłumaczono na esperanto większość wielkich dzieł literackich. Światowy Związek Esperanto (UEA) ma swoją siedzibę w Holandii, w Rotterdamie. Jego filia znajduje się również w Nowym Jorku przy Organizacji Narodów Zjednoczonych.