Mieszko I, mimo że nigdy nie został oficjalnie koronowany na króla, był pierwszym udokumentowanym historycznie władcą Polski. Wywodził się on z książęcego rodu Piastów, który od początku X wieku rządził w ówczesnej stolicy Polski - Gnieźnie. Objąwszy w wieku około trzydziestu lat rządy, młody książę, aby stworzyć dobrze rządzone i silne państwo wzorował się na naszych południowych i zachodnich sąsiadach: Czechach, Morawach i Niemcach, tworząc rozwiniętą organizację terytorialną i poważną siłę zbrojną.

Kraj Mieszka, o powierzchni około 200 tys. kilometrów kwadratowych, obejmował wówczas ziemie Polan nad dolną Wartą, Goplan nad jeziorem Gopło, Mazowszan znad Bzury i Wisły, Lędzian z okolic Sandomierza i Przemyśla oraz Pomorzan. Położony niemalże w centrum Europy kraj z dostępem do morza był jednak łakomym kąskiem dla naszych ościennych sąsiadów, dlatego też Mieszko, jako mądry polityk, postanowił związać się przymierzem z jedną z ówczesnych potęg - państwem czeskim. Przypieczętowany małżeństwem z córką czeskiego władcy, Dobrawą, traktat miał chronić Polskę nie tylko przed najazdami ze strony naszych południowych sąsiadów, ale także zapewnić nam sojusznika w wypadku wojny z cesarzem niemieckim Ottonem I.

Oprócz małżeństwa z czeską księżniczką, Mieszko z rąk czeskich postanowił także przyjąć w roku 966 chrzest. Nawrócony na wiarę chrześcijańską otrzymał zapewne imię Dagoberta, zachował się bowiem do dziś adresowany do papieża dokument "Dagome Iudex", gdzie imię Dagome może oznaczać właśnie Dagoberta. Wraz z władcą chrzest przyjęła wówczas cała Polska, a dwa lata później książę doprowadził do egzempcji - czyli do bezpośredniej podległości polskiego Kościoła papiestwu, niezależnie od działających na wschodnich rubieżach Cesarstwa, prowadzących misję chrystianizacji, biskupów niemieckich.

Czy wiesz, że... Mieszko to najprawdopodobniej, nie imię, lecz przydomek polskiego władcy. Jest to albo skrót do staropolskiego imienia Miesław, albo przezwisko pochodzące od kowalskiego miecha, mieszka (sakiewki) lub niedźwiedzia - miodojada. Używanie przydomku zamiast właściwego imienia miało chronić księcia przed niepowodzeniem i złym losem.

Mimo tego władcy niemieccy nie rezygnowali z prób podporządkowania sobie ziem polskich. Szczęście sprzyjało jednak Polakom. 24 czerwca 972 roku Mieszko odniósł pod Cedynią zwycięstwo nad margrabią Hodonem, w roku 979 doprowadził do zawarcia pokoju z Ottonem II, przypieczętowanego, po śmierci Dobrawy, małżeństwem z Odą, córką jednego z niemieckich możnowładców, w roku 986 zaś udzielił swojego poparcia dla regencji małoletniego Ottona III. Równocześnie szukał sojuszników coraz to dalej, wydając jedną ze swoich córek za szwedzkiego króla Eryka.

Równie mądrze prowadził Mieszko politykę wewnętrzną. Stworzył stabilny aparat władzy państwowej i silne wojsko (jak podaje arabski podróżnik Ibrahim Ibn Jakub stała drużyna liczyła trzy tysiące wojów), zasłynął jako budowniczy całego systemu fortyfikacji i grodów obronnych, a także był fundatorem kościołów w Gnieźnie i Poznaniu.

Oddawszy wielkie zasługi dla całego kraju zmarł 25 maja 992 roku, pozostawiając dobrze zorganizowane i silne państwo.