Czasami bywa tak, że odkrycie znacznie wyprzedza swój czas. Tak stało się w przypadku Jana Czochralskiego, jednego z najbardziej znanych poza granicami polskich naukowców. Jeden z jego wynalazków stosowany jest dziś w fabrykach największych koncernów elektronicznych - amerykańskiego Intela i Motoroli, koreańskiego Samsunga czy japońskiego NEC-a przy produkcji półprzewodników. Metodą wymyśloną przez Czochralskiego wytwarza się dziś prawie cały światowy krzem, z którego robione są diody, tranzystory i układy scalone. W roku 1916 przypadkiem wymyślił on genialny sposób hodowania dużych kryształów metali i półprzewodników. Jego metoda znalazła zastosowanie dopiero w latach 50., a dziś bez niej nie mogłaby się obejść światowa elektronika i nie byłoby wszystkich urządzeń, w sercu których znajdują się układy z krzemu - telewizorów, komputerów, telefonów, robotów, kuchenek mikrofalowych, zegarków kwarcowych. W 1924 roku Czochralski opatentował też skład nowego stopu nie zawierającego cyny, który świetnie nadawał się m.in. do wylewania panewek wagonowych. Patent na stop nabyła kolej niemiecka (dlatego w Niemczech zwano go "bahnmetal"). Kilka lat potem zakupił go również ZSRR, Stany Zjednoczone i Czechy. Czochralski był wynalazcą rzeczy wielkich i małych - do dziś płyn do trwałej "na gorąco" powstaje według jego receptury.

Także odkrycia prof. Andrzeja K. Tarkowskiego wyprzedzały swój czas. W latach 60. współpracował z dr Anne McLaren z Wielkiej Brytanii. Tarkowski i McLaren zajmowali się zarodkami na bardzo wczesnym etapie rozwoju. Swoje doświadczenia prowadzili na myszach. Jako pierwsi hodowali mysie zarodki poza organizmem matki (in vitro), przeprowadzali na nich różnorodne eksperymenty, a następnie wszczepiali je zastępczym matkom. Tarkowski jako pierwszy wykazał, że można kierować rozwojem zarodka myszy. Pokazał m.in., że możliwe jest wyhodowanie zdrowej myszki z połowy zarodka. To właśnie dzięki tym badaniom stosuje się dziś tzw. preimplantacyjną diagnostykę prenatalną. Pozwala ona na pobieranie pojedynczych komórek z zarodków uzyskanych in vitro i sprawdzenie, czy w ich DNA nie kryją się groźne mutacje. Nie mniej ważnym osiągnięciem Tarkowskiego było wykazanie, że możliwa jest u ssaków partenogeneza, czyli rozwój organizmu powstałego bez udziału plemnika. Praca Tarkowskiego o partenogenetycznych myszach ukazała się w jednym z najszacowniejszych pism naukowych świata "Nature", a zdjęcie zarodka trafiło na okładkę pisma. W 1983 r. Tarkowski opracował metodę łączenia ze sobą komórek zarodka myszy za pomocą tzw. fuzji komórkowej z użyciem prądu elektrycznego. 13 lat później tę właśnie metodę zastosował Ian Wilmut do przeszczepiania jądra do komórki jajowej owcy, w wyniku czego powstała słynna owieczka Dolly. Za swe osiągnięcia prof. Tarkowski otrzymał w 2002 roku nagrodę japońskiej Fundacji Nauki i Techniki (Japan Prize), która uchodzi za odpowiednika Nagrody Nobla.