Klęski powstań narodowych na ziemiach polskich powodowały, iż wielu ich uczestników, w tym także uczonych i badaczy, zmuszonych było do emigracji. Do dziś na mapie północno-wschodniej Rosji można trafić na polskie nazwy: Góry Czerskiego, Góry Czekanowskiego czy kilka nazw gatunków ssaków i ryb mających drugi człon "dybowskij". Benedykt Dybowski przez wiele lat badał jezioro Bajkał, w którego wodach odkrył prawie 400 nie znanych dotąd gatunków zwierząt. To skłoniło go do wysunięcia tezy o reliktowym charakterze tego zbiornika wodnego. Wyniki swoich badań opublikował w Fiziko-gieograficzeskich issledowaniach na Bajkale wydanych w latach 1869-1876. Ignacy Domeyko wybrał drogę na zachód. Wyruszył poprzez Saksonię do Francji, a następnie popłynął do Chile i w 1838 roku został wykładowcą w kolegium górniczym w La Serenie. Po 8 latach pracy stworzył mapę geologiczną swojej nowej ojczyzny, opisał skalne formacje jurajskie i odkrył złoża rzadkiego minerału - arsenku miedzi, który na jego cześć otrzymał imię domeykit. W latach 1867-1883 Domeyko piastował godność rektora uniwersytetu w Santiago de Chile. Jego nazwisko nosi obecnie jedno pasmo w Andach (Góry Domeyki), a także kilka gatunków wymarłych zwierząt, w tym amonit chilijski (Amoniter domeykanus).

Paweł Edmund Strzelecki był najwybitniejszym XIX-wiecznym europejskim badaczem Australii. W 1834 roku jako pierwszy Polak indywidualnie wyruszył w podróż dookoła świata. Pierwszym etapem jego podróży była Ameryka Północna, gdzie prowadził badania geologiczne i etnograficzne, począwszy od Wielkich Jezior aż po Meksyk. W Kanadzie natrafił na złoża miedzi i jednocześnie dokonał ciekawych obserwacji życia i obyczajów Huronów. Kolejnym terenem jego wędrówki była Ameryka Południowa, następnie wyspy Oceanii. W kwietniu 1839 roku Strzelecki dotarł do Australii. Tu w Nowej Południowej Walii odkrył bogate żyły złota. Badania geologiczne doprowadziły Strzeleckiego do wniosku, że góry Tasmanii są przedłużeniem Wielkich Gór Wododziałowych ciągnących się południkowo we wschodniej części Australii. W 1840 roku wspiął się na najwyższy szczyt kontynentu, który nazwał Górą Kościuszki. Na cześć Strzeleckiego nazwane zostały zarówno góry, rzeka, jak i wiele gatunków zwierząt. Po opuszczeniu Australii w 1843 roku Strzelecki zwiedził Azję Południowo-Wschodnią, Chiny, a następnie Egipt. Po powrocie do Anglii w 1845 roku wydał swoją sztandarową pracę Phisical Description of New South Wales and Van Diemen's Land. W 1853 roku polski podróżnik został członkiem Królewskiego Towarzystwa Geograficznego i Towarzystwa Królewskiego w Londynie, a w 1860 otrzymał honorowy doktorat uniwersytetu w Oksfordzie. Królowa Wiktoria nadała mu także ordery św. Michała i św. Jerzego.