Władysław Sikorski urodził się w roku 1881 w Tuszowie Narodowym niedaleko Mielca w rodzinie wiejskiego organisty. W roku 1898 rozpoczął naukę w seminarium nauczycielskim w Rzeszowie, następnie zaś dostał się na studia na Politechnikę we Lwowie, gdzie w roku 1908 uzyskał dyplom inżyniera na wydziale budownictwa. W latach 1904 - 1905 odbył również, otrzymując stopień podporucznika, służbę w armii Austro-Węgier, pod której zaborem pozostawała Polska od roku 1795. Dlatego też patriotycznie nastawiony młody oficer rezerwy zajmował się konspiracją - m.in. wykładał taktykę w konspiracyjnej Organizacji Bojowej Polskiej Partii Socjalistycznej, na czele której stał Józef Piłsudski.

W roku 1910 Sikorski został prezesem utworzonego z inicjatywy Piłsudskiego jawnego "Związku Strzeleckiego", a po wybuchu I wojny światowej pierwszym komendantem nowopowstałej Polskiej Szkoły Oficerskiej w Krakowie. Brał także czynny udział w walkach Legionów Piłsudskiego, jako dowódca 3. Pułku II Brygady a po odzyskaniu Przemyśla z rąk Austriaków jako szef sztabu Komendy Polskiej w tamtejszej twierdzy. Po wojnie i odrodzeniu państwa polskiego walczył z Ukraińcami na wschodniej granicy Polski, m.in. organizował odsiecz dla oblężonego Lwowa. W sierpniu 1920 otrzymał dowództwo 5. Armii, na czele której powstrzymał wojska sowieckie na linii rzeki Wkry. Za szczególne męstwo podczas wojny polsko-bolszewickiej, zwłaszcza w bitwie w okolicach Zamościa, jaką stoczył z Armią Konną S. M. Budionnego, został mu nadany stopień generała dywizji.

W roku 1921 rozpoczął także, obok kariery wojskowej, polityczną - 1 kwietnia został szefem Sztabu Generalnego, rok później zaś, po zamordowaniu prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Gabriela Narutowicza, powierzono mu urząd premiera i ministra spraw wewnętrznych. Przypadło mu wówczas niewdzięczne zadanie uspokojenia rozruchów społecznych i unormowania sytuacji w kraju. Jednak wewnętrzne rozgrywki międzypartyjne i dążenie do autorytarnej władzy przez marszałka Piłsudskiego spowodowały w roku 1923 upadek rządu Sikorskiego. Rok później, objąwszy w gabinecie kolejnego premiera, Władysława Grabskiego, tekę ministra spraw wojskowych zajął się rozbudową marynarki, lotnictwa i przemysłu zbrojeniowego oraz pełnił funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Lwów VI. Kiedy w roku 1926 podczas zorganizowanego przez Piłsudskiego zamachu majowego, który doprowadził do upadku rządu i przejęcia przez Marszałka faktycznej władzy w państwie, nie opowiedział się po żadnej ze stron, został odwołany z zajmowanego stanowiska. Nie otrzymawszy żadnego przydziału wyjechał z Polski do Francji, gdzie oddał się studiom wojskowym. Zajmował się także działalnością polityczną - wraz z byłym premierem RP Ignacym Paderewskiem, jako przeciwnicy sanacyjnego obozu Piłsudskiego, doprowadzili do porozumienia ugrupowań centrowych tworząc tzw. Front Morges oraz do powstania Stronnictwa Pracy.

Czy wiesz, że... W Polsce wiele ulic, placów i szkół nosi imię generała Sikorskiego. Jego pomnik stoi przy ulicy Belwederskiej w Warszawie. Imię generała broni Władysława Sikorskiego nosi również Polski Instytut Wojskowo-Historyczny w Londynie.

Po wybuchu II wojny światowej, w końcu września 1939 roku, generał Sikorski objął dowództwo nad tworzącą się we Francji armią polską. 30 września został powołany również na premiera emigracyjnego rządu Rzeczypospolitej z siedzibą w Paryżu. Rząd ten został uznany przez większość państw europejskich, oprócz Niemiec, z którymi Polska znajdowała się w stanie wojny oraz ZSRR, które wtargnęło na ziemie polskie 17 września. Mimo tego Sikorski, jako zwolennik unormowania stosunków polsko-radzieckich, latem 1941 rozpoczął rozmowy z Rosją. Na mocy zawartego w czerwcu porozumienia z ambasadorem Jakubem Majskim, wywiezieni w głąb Związku Radzieckiego (głównie na Syberię) w wyniku aneksji ziem polskich we wrześniu '39 Polacy, mieli odzyskać wolność, oba kraje zaś miały się wspierać we wspólnej walce z Niemcami hitlerowskimi. Układ ten zaowocował również utworzeniem na terenie ZSRR armii polskiej pod dowództwem generała Andersa, w skład której weszli głównie uwolnieni Sybiracy. W sierpniu 1942 roku liczące 70 tysięcy żołnierzy wojsko opuściło terytorium Związku Radzieckiego i pomaszerowało do Iranu.

W czerwcu 1943 roku Władysław Sikorski udał się na Środkowy Wschód na inspekcję polskich oddziałów. 4 lipca, w drodze powrotnej, kilka minut po starcie samolotu, nad Cieśniną Gibraltarską doszło do katastrofy. Z niewyjaśnionych do chwili obecnej przyczyn samolot, na pokładzie którego znajdował się generał, spadł do morza. Razem z nim zginęła jego córka Zofia, szef sztabu generał Klimecki oraz angielski oficer łącznikowy. Katastrofę przeżył tylko czeski pilot.

Generała Sikorskiego pochowano na cmentarzu polskich lotników w Newark, w Wielkiej Brytanii. 17 września 1993 roku jego prochy zostały sprowadzone do Polski i złożone w Katedrze na Wawelu w Krakowie, miejscu spoczynku pokoleń zasłużonych Polaków.