Władysław Warneńczyk był pierworodnym synem Władysława Jagiełły i jego czwartej żony Zofii Holszańskiej. Tron polski objął mając zaledwie dziesięć lat i otoczony został od razu grupą doradców, na czele których stał broniący swej wysokiej pozycji u królewskiego dworu Zbigniew Oleśnicki. Małoletni władca i jego ambitna matka musieli jednak liczyć się z opozycją. Mimo układów jakie Władysław Jagiełło zawarł z polskimi możnowładcami, aby zapewnić tron swoim synom, ewentualnego kandydata na polskiego króla upatrywali oni w narzeczonym Jadwigi, córki Jagiełły z drugiego małżeństwa - Fryderyku Brandenburskim. Jednak plany arystokracji pokrzyżowała śmierć polskiej królewny, o otrucie której podejrzewano zresztą Sońkę Holszańską, pragnącą za wszelką cenę posadzić na tronie swojego syna.

Młodemu królowi od początku nie było łatwo. Do incydentu doszło już podczas koronacji, która została zakłócona przez wrogiego mu małopolskiego szlachcica, Spytka z Melsztyna. Następnego dnia nie doszło do odebrania należnego królowi hołdu mieszczan krakowskich z powodu kłótni mazowieckich magnatów i biskupów o miejsce w orszaku. Również później Władysław Warneńczyk miał niewiele do powiedzenia w sprawach państwa, którymi zajmował się wspomniany już wszechwładny kardynał Zbigniew Oleśnicki. Sytuacja nie zmieniła się nawet po uznaniu przez szlachtę zgromadzoną na zjeździe w Piotrkowie w roku 1438 czternastoletniego króla za pełnoletniego.

Czy wiesz, że... Młodszy brat i następca Władysława Warneńczyka, Kazimierz Jagiellończyk musiał czekać pięć lat, zanim został koronowany na kolejnego króla Polski. Tyle bowiem, zważywszy na pogłoski o tym, że Warneńczyk nie zginął i szykuje się do odwetu na Turkach, zajęło uznanie zaledwie dwudziestoletniego władcy za zmarłego. Według pogłosek Władysław miał się schronić po klęsce pod Warną w Wenecji, Albanii, Siedmiogrodzie, Serbii, portugalskich wyspach na Atlantyku czy też Wołoszczyźnie. W roku 1452 w Nadrenii pojawił się samozwaniec, którego jednak szybko zdemaskowano jako Jana z Wilczyny koło Ryczywołu. Człowiek ten poprzednio podawał się już za księcia Ostrogskiego i księcia Leona, siostrzeńca Anny Mazowieckiej.

Taki stan rzeczy trwał mniej więcej do roku 1440, kiedy to Władysławowi Warneńczykowi zaproponowano węgierską koronę. Przyjęcie tejże wiązało się jednak z wieloma problemami. Na Węgrzech rosło zagrożenie ze strony Turcji, na wstąpienie na tron węgierski polskiego króla nie chcieli zgodzić się niektórzy polscy panowie, zaś Elżbieta, żona zmarłego władcy węgierskiego Albrechta Habsburga starała się utrzymać koronę dla swego nienarodzonego jeszcze dziecka. Mimo tych niedogodności Władysław, uwikławszy się w dwuletnią wojnę domową z królową Elżbietą, objął w końcu węgierski tron. Nie bez znaczenia było poparcie, jakiego udzielił mu papież Eugeniusz IV, w zamian za pomoc w zorganizowaniu antytureckej krucjaty, w którą osiemnastolatek, który dotychczas tylko nominalnie był królem, zaangażował się nie bacząc na interesy Polski i dynastii jagiellońskiej.

"Przedmurze chrześcijaństwa" i inne hasła jakimi szafował papieski wysłannik Julian Cesarini oraz propaganda zwycięstwa w miłej Bogu krucjacie spowodowały, że Władysław zaangażował się w trwającą prawie dwa lata wojnę z potęgą turecką. Mimo wyraźnej przewagi muzułmanów, omamiony argumentacją, że dziesięcioletni pokój, jaki zawarł w 1443 roku w Szegedynie, jest nieważny, gdyż Turcy są niewiernymi i jako tacy słowa z pewnością nie dotrzymają, nie dostrzegał realnego zagrożenia, jakie stanowili oni dla Europy. Dlatego kiedy 10 listopada 1444 roku doszło do bitwy pod Warną, polski król nie przeczuwał, że będzie to jego ostatnia walka. Zginął bowiem w trakcie szarzy na oddziały janczarów chroniące sułtana.