|
|
|
|
Wojny i kłopoty
Od początku XVII wieku Polska nieustannie znajdowała się stanie wojny
z którymś z sąsiadów. Zwycięstwa militarne (1605 Kircholm zwycięstwo
nad Szwedami, 1610 Kłuszyn - nad Rosjanami, 1621 Chocim - nad Turcją)
przeplatały się z klęskami (1612 - załamanie się polskiej interwencji
w Rosji, 1620 - klęska w bitwie z Turkami pod Cecorą, 1648 - seria
porażek w czasie powstania Kozaków Chmielnickiego na Ukrainie).
 |
|
|
|
|
| |
 |
|
|
Polska husaria (jazda ciężkozbrojna) |
|
|
|
|
|
|
Nie mogło to pozostać bez wpływu na sytuację wewnętrzną kraju: kraj
był niszczony, skarb pustoszał, zrywane były sejmy (pierwszy w 1652
r.), rosła szlachecka opozycja wobec władzy królewskiej. Kulminacją
nieszczęść okazał się okres "potopu szwedzkiego" (1655-1660),
kiedy nasz kraj musiał stawić czoła równoczesnemu najazdowi wojsk
szwedzkich, rosyjskich, kozackich, pruskich i siedmiogrodzkich. Choć
wojna ta zakończyła się zwycięstwem - Polska wyszła z niej bardzo
zniszczona i osłabiona wewnętrznie. Pod naciskiem prądów kontrreformacyjnych
i i w wyniku wojen z państwami, rządzonymi przez innowierców (prawosławna
Rosja, protestancka Szwecja) zanikać zaczęła tolerancja religijna,
wybuchały rokosze (bunty szlachty i magnaterii), wreszcie w 1665 doszło
do wojny domowej, która doprowadziła do abdykacji Jana Kazimierza
(1668).
|
|
|
|
|
|
